38 Flares 38 Flares ×

De Maya-kalender loopt bijna af, en naast de wereld (vaarwel, iedereen!) komt er ook weer een muziekjaar ten einde. 2012 was me er weer eentje, gevuld met grootschalige missers (The xx, helaas) en kleinschalige teleurstellingen (Beach House, met pijn in m’n hart). Het was een jaar van mix en remix. Prachtig productiewerk bleef op veel albums de show stelen. De beste nummers en albums staken hun invloeden niet onder stoelen of banken. Clipse met een vleugje The Weekend (Kendrick Lamar), psychrock meets The Beatles (Tame Impala), Sade in duet met Whitney Houston (Jessie Ware). Slechts twee van de albums op deze lijst waren volledig uniek en origineel, en dat is anno nu een behoorlijke prestatie.

In de hitlijsten waren er ook weer genoeg redenen om je radio permanent uit je auto te slopen: artiesten waarvan we stilletjes hoopten dat ze een stille dood zouden sterven (Train, Robbie Williams) kwamen terug met ongekende verkoopcijfers als onuitroeibaar onkruid. En de obsessie van hitmakers voor eurotrash in de stijl van Scooter (yep) bleef onverminderd doorgaan. Het kostte Rihanna haar ooit-perfecte scorebord van geniale singles en het bracht het gedrocht dat we ‘Gangnam Style’ noemen. Gelukkig was daar Carly Rae Jepsen’s ‘Call Me Maybe’, dat ondanks z’n onnozelheid toch klonk als een sprankeltje zonneschijn in barre, herfstige dagen.

Gelukkig was er ook veel goeds in de muziekwereld. Te veel eigenlijk, want met alle blogs, sites en platformen van tegenwoordig was er gewoon te veel muziek om alles goed te laten marineren. Daarom zijn er een aantal albums die ik niet goed heb kunnen laten bezinken (Miguel, Purity Ring, Fiona Apple) en misschien over vijf jaar toch op dit lijstje thuishoren.

Maar wat zijn dan de tien beste albums van het jaar? Nou, in ieder geval niks van Mumford & Sons…

#10 — Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Mature Themes

Makkelijk is het niet, luisteren naar Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Dat krijg je met een frontman die regelmatig door drugstrips zijn optredens afblaast en zich niet bewust is dat sommige ideeën beter niet uitgewerkt kunnen worden. Tja. Soms krijg je van paddo’s ook bad trips. Voor elke hilarische misser (‘Schnitzel Boogie’) is daar een juweeltje als ‘Mature Themes’, ‘Only In My Dreams’ of ‘Baby’. En dan zijn die bad trips een grappig verhaal voor later.

Beste track: Mature Themes

#9 — Grizzly Bear, Shields

Shields bleek achteraf niet het beloofde land te zijn dat ons beloofd was nadat Grizzly Bear in 2009 definitief doorbrak met Veckatimest. Maar een fijn album is het wel: elke track loopt als een zonnetje, en de geniale productie van bassist Chris Taylor staat helemaal in het teken van verduidelijking, niet verdoezeling. Soms moet je even op zoek de ‘pop’ in deze indie pop, maar dat is bij Grizzly Bear nooit anders geweest.

Beste track: Yet Again

#8 — Twin Shadow, Confess

In 2010 maakte ik de verschrikkelijke vergissing om Twin Shadow’s eerste plaat Forget links te laten liggen. Dat gebeurt me niet een tweede keer. Tja, alles wat je op Confess hoort heb je vast al eerder gehoord. Origineel is het niet, grensverleggend allerminst. Maar een heerlijk wegluisterplaat met geen enkele slechte track? Da’s toch ook een lintje waard?

Beste track: The One

#7 — Kendrick Lamar, good kid, m.A.A.d city

De subtitel van dit album is ‘A short film by Kendrick Lamar’, en hoewel het album obviously geen beeld bevat, geeft het geheel toch het gevoel van een waargebeurd drama: een rapalbum waar het verhaal belangrijker is dan de beats of de producers. Dat maakt good kid, m.A.A.d city een heel persoonlijke memoire in muziekvorm, en een prachtig verhaal om je in te verdrinken.

Beste track: Backseat Freestyle

#6 — Grimes, Visions

Het succes van Grimes is inspirerend voor elke alto-chick met een laptop die naar James Blake kijkt en denkt ‘Tja, dat kan ik ook’. Simpele beats, prachtige productie en een gouden oor voor aanstekelijke hooks is het recept voor een heerlijk electro-plaatje. Live is het overigens een drama.

Beste track: Oblivion

#5 — Chairlift, Something

Misschien is het niet hip meer om perfecte indie popliedjes te maken. Want hoewel Something er tsjokvol mee zit, werd het album door de online muziekgiganten met een algehele ‘meh’ ontvangen. Onterecht, want op weinig albums vind je een ononderbroken sterke rits als tracks 2 t/m 8 van Chairlift’s debuut. Perfect voor op een lange trein- of autoreis.

Beste track: I Belong In Your Arms

#4 — Death Grips, The Money Store

Open nu je Spotify en zoek ‘System Blower’ van Death Grips. Zet het volume een paar tandjes boven boze-buren-niveau. Geef het 60 seconden. Als je dan niet bent klaargekomen dan is Death Grips of The Money Store niks voor jou. Zo wel, dan bevat dit belachelijk gewelddadige album nog twaalf van dit soort snoeiharde pareltjes.

Beste track: System Blower

#3 — Jessie Ware, Devotion

Devotion is een heel ouderwets album: goede zangeres omgeven door geweldige producers, drie singles die zo geniaal zijn dat ze een medaille verdienen en een hele hoop prima/teleurstellende albumtracks. Het zijn die singles die Jessie Ware zo’n hoge plek geven op deze lijst: ze had ook gewoon ‘Running’, ‘Wildest Moments’ en ‘Sweet Talk’ op een EP’tje kunnen zetten. Had het waarschijnlijk de beste pop-EP van het millenium geweest.

Beste track: Running

#2 — Frank Ocean, Channel Orange

Het feit dat-ie tijdens z’n allereerste tv-optreden koos om het prachtige ‘Bad Religion’ te zingen, een paar uur nadat-ie openlijk uit de kast kwam als bi-nogiets, geeft aan dat Frank Ocean meer geïnteresseerd is in z’n verhaal vertellen dan een grote popsingle maken. Dat ‘Sweet Life’ dat laatste alsnog werd, is dan alleen maar mooi meegenomen. Dat-ie daarnaast fantastisch kan zingen en hyperoriginele songs in elkaar knutselt maakt ‘m een icoon in wording.

Beste track: Sierra Leone

#1 — Tame Impala, Lonerism

Kunnen ze stille, ongewassen, hipster-Aussies zijn, als je diep in de blog-waardige psych-rock van Tame Impala duikt ontdek je prachtige, breekbare popliedjes achter vijftig muren van verlegenheid, keyboards en fuzz pedals. Er was in 2012 geen album waar je beter mee kon wegdromen, geen album dat zo perfect alle ingrediënten tot hun maximale effect wist te benutten. ‘Feels Like We Only Go Backwards’ klinkt als een verloren classic uit een andere tijd, en als je niet ongecontroleerd meestampt met ‘Elephant’ ben je immuun voor ritme en/of awesomeness. Your loss.

Beste track: Elephant

2012 = awesome Spotify playlist

38 Flares Twitter 7 Facebook 30 Google+ 1 Pin It Share 0 Email -- 38 Flares ×