Bob Dylan

Een plaat die in een album top 100 zeker niet mag ontbreken is The Freewheelin’ Bob Dylan (Bob Dylan). Waarom is dit album zo fantastisch? Drie redenen.

De hoes

Die is iconisch. Een beste plaat aller tijden hoort een mooie hoes te hebben, en dat heeft The Freewheelin’ Bob Dylan zeker.

We zien de zanger onder een winters zonnetje (dat weten we zeker, want van Instagram-filtertjes had in 1963 nog niemand gehoord) door een straat slenteren, ‘freewheelen’ als het ware, met zijn meisje.

De coverfoto is extra bijzonder omdat we buiten zijn muziek eigenlijk bijna niks weten van de mysterieuze, op 24 mei 1941 als Robert Allen Zimmerman geboren artiest. Hij houdt zijn privéleven namelijk al decennialang hermetisch gesloten.

Het beeld geeft een zeker gevoel: je ziet jezelf al lekker ontspannen over straat lopen, arm in arm met je meisje en al broedend op catchy protestsongs, net zoals Dylan.

De protestsongs

Waar tienduizenden Occupy’ers overal ter wereld na maanden in hun tentenkampen nog altijd niet verder zijn dan gekomen dan het verzinnen van enkele rijmwoorden op ‘bonus’ was er een tijd dat Bob Dylan achter elkaar protestsongs van hoge kwaliteit uit zijn mouw schudde (“The Times They Are A-Changin’”, “The Hurricane”).

Op dit album staan er ook een paar, zoals “Blowin’ in the Wind”, “Masters of War” en “A Hard Rain’s A-Gonna Fall”.

Overigens gaat bij Dylan niet alles over politiek: “Don’t Think Twice, It’s Allright” is misschien wel het mooiste liedje op de plaat, in elk geval het liedje met de mooiste titel.

Liefde voor Bob Dylan groeit

Vroeger had ik een gloeiende hekel aan Dylan. Dat kwam vooral omdat ik een deel van mijn jeugd doorbracht in een kerkkoortje, dat enkele superbrave en stichtelijke variaties op “Blowin in the Wind” op het repertoire had staan.

Andere mensen zullen om andere redenen een afkeer hebben van de artiest (hij lijkt bijvoorbeeld uit zijn neus te zingen), maar wat is nu het geval: je gaat toch aan hem wennen. En hem uiteindelijk zelfs meer en meer waarderen.

Bij mij begon het met zijn elektrische albums (Blonde on Blonde, Blood on the Tracks), maar later ook zeker de ‘oude’, folky Dylan zoals hier op The Freewheelin’ Bob Dylan. Maar wat vind jij?

100 albums in het kort

Geïnspireerd door het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die van Robert Dimery. Wij selecteren maandelijks 20 albums, jullie mogen stemmen. Wekelijks valt er 1 album af. Wij horen graag wat jullie suggesties zijn en nemen die, mits goed beargumenteerd, op in de maandelijkse lijst. Uiteindelijk willen we op deze manier een top 100 samenstellen.