"Horror als baksteen op de maag"
Lars von Trier stelt dat een film moet zijn als een steentje in je schoen. Oncomfortabel dus. Laat dat nou net de beste omschrijving zijn voor zijn nieuwste film: Antichrist. Met Antichrist levert Von Trier zijn eerste horrorfilm af en laten we hopen dat het niet zijn laatste is. Want de Deen blijkt uitstekend in staat een sfeer te creëren die zich als een baksteen in je onderbuik nestelt en zich niet zomaar weer laat verwijderen. Het lijkt alsof de depressie waar Von Trier tijdens de opnames aan leed een extra laag duisternis heeft toegevoegd aan dit sprookje van de gebroeders Grimmig.

Het verhaal
Wanneer haar jonge zoontje door een ongeval komt te overlijden krijgt de moeder (Charlotte Gainsbourg) last van depressie en paniekaanvallen. Haar man (Willem Dafoe) werpt zich op als haar therapeut en neemt haar mee naar de plek waar zij het meest bang van is: de bossen van Eden.

De hele film concentreert zich op deze twee hoofdrolspelers, die nooit een naam krijgen, in tegenstelling tot hun overleden zoontje. Ondanks de weidse omgeving van de bossen zit je steeds onaangenaam dicht met je neus op deze personages gedrukt. Zoals wel vaker in films van Von Trier onthult de vrouw langzaam haar ware hysterische en gewelddadige aard. Geweld dat ze, behoorlijk expliciet in beeld gebracht, niet alleen op haar man, maar ook op zichzelf botviert. Gelukkig kan de kijker af en toe even op adem komen tijdens een aantal uiterst fraaie dromerige intermezzo’s waarin de tijd even stil lijkt te staan.

Waarom wel?
Omdat het een prachtig vormgegeven film is. De openingsscène is een van de mooiste die ik ooit gezien heb. De kleuren en belichting die gebruikt zijn, de geluiden en muziek die je hoort, alles klopt precies. Het is een lange opeenvolging van mooie plaatjes. En het mag dan een nare film zijn, het is er wel een die je van begin tot eind in zijn greep houdt. Onder meer door de hypnotiserende sfeer en het goede acteerwerk.

Waarom niet?
Omdat je niet gediend bent van expliciet geweld of naakt of een combinatie daarvan. Er zitten op dat gebied een paar scènes in die je misschien liever niet wil zien. Maar je kan ook even je ogen sluiten natuurlijk. Verder moet je een beetje openstaan voor surrealistische elementen (dus niet gaan roepen dat een vos niet kan praten). En je moet geen haast hebben: de film duurt twee uur en twintig minuten. Verwacht bij het woord ‘horror’ vooral geen slasher of zombies. Maar horror krijg je!

Nicole Hoevenaars is freelance webredacteur. Lees haar grappige, entertaining en interessante blogs op creatiefmetquirk.wordpress.com