Catfish
Een beetje lastig om een recensie te schrijven over een film met de tagline ‘don’t let anyone tell you what it is’. Dus dit wordt een kort stukje… Deze documentaire/film gaat over Nev Schulmandie in contact komt met een 8-jarig meisje die schilderingen maakt van zijn foto’s. Dat meisje heeft een erg lekkere zus (Megan) waar Nev mee gaat bellen/facebooken/sms-en en verliefd op wordt. Maar natuurlijk blijken er wat scheurtjes in deze Megan te zitten. Waarom je Catfish moet gaan zien:- Nev Schulman, Ariel Schulman en Henry Joost zijn 3 grappige en sympathieke jongens. Ze zorgen voor een feelgood, roadmovie-achtige sfeer. | [wp-cumulus] |
Hahahaha, ja zeker een stuk sympathieker dan Cannibal Holocaust.
Nou ja ik denk dat er veel in scene is gezet bij Catfish maar dat gebeurt bij elke docu denk ik. Je moet wel af en toe wat ‘herhalen’ omdat je net je camera niet aan had. Maar dat is niet erg vind ik. Al met al vond ik het een super vermakelijk film.
Wij (Luut en Koos, ja we zijn het echt) hebben vanavond naar Catfish gekeken. We waren er eerst niet helemaal uit of het nou fake was of niet, maar we neigen nu wat research op het web naar ‘niet fake’. Maar geheel overtuigd zijn we nog niet. Het is wel heel toevallig dat overal net precies een camera bij is, telkens op het juiste moment.
Het doet wat denken aan ‘Cannibal Holocaust’, waar de filmmakers heel lang volhielden dat het allemaal waar gebeurd was maar die stiekem alles gewoon in scene hadden gezet. Eén ding heeft Catfish wel op Cannibal Holocaust voor: de filmmakers zijn een stuk symphatieker, vermoorden geen dieren en schilderen geen onschuldige indianen af als kannibalen.
Voor wie Catfish nu nog gaat kijken: veel kijkplezier… (want het is echt een aanrader)