Wind die deuren doet dichtslaan, luiken doet klapperen en bomen uitdaagt tot een onheilspellende klaagzang. De Tramontana. Een koude, droge wind die langs de rotskust van Noord-Spanje raast. Een klein Spaans dorpje ten tijde van het bewind van Franco. Een jong meisje dat als een wervelwind door het leven van een oude kunstenaar raast en een spoor van vernieling achterlaat. De jonge Rosa Campos de Amor en de oudere Pepet Tremolls. Een onmogelijke liefde, zoals de voice-over de film inluidt.

Onmogelijke liefde
Tramontana doet een goede poging de frustraties van een onmogelijke liefde te portretteren. De film slaagt hier voor een deel in door haar sterke art direction en door de twee boeiende hoofdpersonages. Dit vooral met dank aan het sterke acteerwerk van zowel Yohana Cobo (Volver) als Lluis Soler en niet te vergeten de constant aanwezige Tramontana.

Wanhoop
De film bereikt haar hoogtepunt door zich te focussen op de tot wanhoop gedreven Rosa wiens obsessieve liefde doet denken aan de meest duistere momenten uit Roman Polanski’s Bitter Moon. Toch raak je als kijker snel de weg kwijt omdat de onmogelijkheid van hun liefde niet goed gedoseerd tot uiting komt. Hierdoor is het moeilijk om de heftige emoties en uitbarstingen te begrijpen en dichter bij de personages te komen. Maar dit oordeel laat ik aan de kijker.

Waarom wel
De sfeer van de film…

Waarom niet
Rosa doet soms wel erg hysterisch in de film. Bijna too much..