"Najaarsfestival doet verlangen naar meer"
Net op het moment dat Lowlands, Werchter en Sziget 2010 nog mijlenver uit het zicht lijken en alle verhalen over de afgelopen festivals al te vaak herkauwd zijn, is daar Le Guess Who? Het najaarsfestival dat zorgt voor een muzikale opkikker en nieuwe moed om het vol te houden tot het nieuwe festivalseizoen.
Hoewel het festijn tijdens de eerste editie in 2007 enkel een forum voor creatieve Canadese bands vormt is er in 2009 ook ruimte voor vooruitstrevende artiesten uit  andere landen. Zo weet het Zweedse The Field Tivoli de Helling op zaterdag afgeladen vol te krijgen. Het is dan ook geen straf om naar de vijf ruwe bolsters op het podium te kijken en te luisteren. Techno op een fijne zwoel-relaxte manier. Axel Willner, motor van de band, heeft voor het laatste album samengewerkt met Helmet/Battles-drummer John Stanier. Het resultaat is een opzwepende beat die samen met de sprookjesachtige geluiden zorgt voor een trance-achtige ervaring. De vj-beelden van een grijsblauwe lucht met hoogspanningskabels geven het geheel een wereldse en tegelijkertijd buitenaardse schwung. The Field produceert de warme sounds die op Lowlands na een dag sjouwen en springen voor een nieuwe energieboost zorgden. De podiumtafels die her en der in De Helling opgesteld staan maken de festivalvibe compleet.

Nice Nice
Freek Fabricius van 030303 draait zijn plaatjes vervolgens op eigen wijze aan elkaar tot Nice Nice op het podium verschijnt. Gitarist Jason Buehler en percussionist Mark Shirazi zitten tegenover elkaar op het podium. Met je ogen dicht lijken de strakke loops die uit deze knusse opstelling ontstijgen eerder uit een  laptop dan van live artiesten te komen. Het doet zelfs denken aan de sound van een oud gameboy spel. Niets is minder waar. En hoe afgemixt het ook klinkt, de nummers van Nice Nice zijn ter plekke geïmproviseerd. Nog een pluspunt: de authentieke gitarist en drummer op het podium ogen beter dan de zoveelste dude die met koptelefoon op in zijn eigen universum draait.

Luke Abbot
Vervolgens is Luke Abbot aan zet. Deden de grooves van Nice Nice al aan een gameboysound denken, de melodietjes van Luke doen nog technischer aan. ‘Minimal techno die kietelt, verrast en die langzaam en zalig je verstand buiten spel zet’, zo wordt de Lukesound op de Le Guess Who site aangekondigd. Voor de één zal deze muziek heaven on earth zijn voor een heleboel anderen is het tijd om naar huis te gaan. Dit blijkt uit de gestage leegloop in de voorheen volle zaal.

Pitto
Pitto de man die alle Utrechters die hij met zijn sound aanraakt in dansers doet veranderen, sluit de avond waardig af. Fijne dance die de remmen nog even helemaal los laat gaan tijdens het staartje van Le Guess Who. Moe maar zeer voldaan is het na de set van Pitto tijd om naar huis te gaan. Het positieve is dat er nu eens geen leeg matje of geripte tent aan het eind van de horizon gloort maar je eigen vertrouwde bedje. Verder klinken de na echoënde  geluiden en artiesten van Le Guess Who? vooral naar meer, meer, meer. Je weet alvast welke namen je tot de zomer in de gaten moet houden. Het volgende festivalseizoen is nog maar een half jaartje slapen. Aftellen dus.