"Nee sorry, ik kan vanavond niet, ik ga naar I am Kloot," moet ik mijn vriendin teleur stellen. "Alweer? Was je daar niet vorige week ook al? Ach," zegt ze, "eigenlijk kun je die band ook niet vaak genoeg zien." En gelijk heeft ze.

Plas kots
Sinds het moment dat er op Lowlands een enorm onweer uitbarstte op de eerste noten van het nummer Storm warning ben ik verliefd op deze band. Drie rauwe Mancunians (inwoner van Manchester, red.) die van ellende vaak bijna letterlijk uit elkaar vallen, wie kan daar niet van houden? Een bassist met een gebroken been, een zanger die zijn tand breekt op de microfoon, of zijn arm breekt omdat ie over een plas kots is uitgegleden ("it wasn't mine though"): niets kan deze mannen van het podium houden. Zelden was ik zo onder de indruk van een band waar ik nog nooit van gehoord had.

Misschien nog wel het meest verbazingwekkende is dat die indruk blijft. Ik heb intussen aardig wat live-sets van I am Kloot gezien en elke keer weer vind ik het geweldig. Zo ook dit keer in Doornroosje. Een zaaltje dat net zo gruizig en verlopen is als zij. Het is een mooie combinatie.

Drinking and disaster
Het geeft niet dat ze veel nummers spelen die ze altijd spelen. Het geeft niet dat ze weer met die zelfde grap komen ("This is a song about drinking. And disaster."). Zonder dat zou de show niet compleet zijn. De drummer ziet eruit alsof ie ieder moment van vermoeidheid in elkaar kan zakken, de bassist blijft de hele set verscholen achter zijn lange lokken boven zijn bas gebogen zitten. De zanger kijkt zoals de nummers klinken: pijnlijk, prachtig en met een ziel.
De set die ze deze, en iedere andere keer spelen is een goede afwisseling van stevige rocknummers en rustige ballads. Daardoor verveelt het geen moment. Er is ook ruimte voor een akoestisch solo-optreden van de zanger. “We introduced this when smoking was banned. Later on there will be an instrumental bit so I can get off stage,” merkt hij droog op.

Gekke Nederlanders
Natuurlijk wordt er ook een nummer aan het publiek opgedragen. Want ze houden van ons Nederlanders “cause you’re weird”. De liefde (en de mening) zijn wat mij betreft wederzijds. Met de nieuwe dubbelelpee (ja mensen, een elpee!) B-sides onder mijn arm laat ik Nijmegen achter me. Mijn gezelschap van de avond en ik zijn het erover eens: volgende keer gaan we gewoon weer. Want het is altijd I am Kloot tijd!

Nicole Hoevenaars is filmwetenschapper en werkzaam als freelance webredacteur. Lees haar grappige, entertaining en interessante blogs op creatiefmetquirk.wordpress.com

[View with PicLens]