The Beatles || Abbey Road
Waarom The Beatles?Mijn liefde voor The Beatles is pas laat ontstaan, zo’n 8 jaar geleden om precies te zijn. Ik kende The Beatles alleen van de kampvuur gitaar nummers (argh) en van vroeger bij mijn ouders thuis. Maar mijn ouders draaiden ook The Rolling Stones, wat ik stoerder vond omdat het meer rockte. Terwijl ik als recalcitrante twintiger The Beatles weer eens zat af te zeiken, zei een bevriende dj ‘ik maak een mixtape voor je’. Ik vond het dapper van hem dat hij beweerde dat ik The Beatles niet goed genoeg kende om er een mening over te vormen. Ik kende immers Hey Jude, Ob-la-di, With a little help from my friends en de rest van het kampvuur genre. Afijn- ik kreeg het cassettebandje een week later… en ik wist niet wat ik hoorde! I want you (she’s so heavy) en Eleanor Rigby en Oh! Darling. Nummers die mij meteen raakten en de minder populistische kant van The Beatles liet ontdekken. Eigenlijk zou dit samengestelde cassettebandje in de top 100 moeten maar helaas bestaat dat album niet. Ik kies dan toch voor Abbey Road. Mijn ultieme lente album.
Albumcover en the PID theoryNet als Bob Dylan is ook de hoes van Abbey Road een icoon. Vaak geïmiteerd door andere artiesten. Het bekendste voorbeeld natuurlijk de naakte Chili Peppers. Het verkeer op Abbey Road wordt nog steeds gehinderd door toeristen die een foto maken op het zebrapad. De hoes is ook de aanleiding tot de Paul Is Dead theory- er zouden allerlei hints op staan dat Paul verongelukt was in 1966. Na een Wikipedia speurtocht weet ik overigens nog steeds niet wat de hele fuzz was met de Paul Is Dead theory. Waarom zou je nu een dergelijke theorie verzinnen? The White Album vs Abbey RoadHet was een close call met The White Album. Hierop staan Sexy Sadie, While my guitar gently weeps, Happiness is a warm gun en meer van dat soort pareltjes. Maar helaas is niet het hele album zo sterk. Er zijn net zoveel niet door te komen nummers; zoals Julia, The continuing story of bungalow bill, Long, long, long. Daarom kies ik voor Abbey Road. Abbey Road is meer een geheel, waar alle nummers even sterk zijn. Verder neigt het het meest naar rock van al hun albums. En daar houd ik nu eenmaal van… Luister in ieder geval de volgende nummers van dit album:
She came in through the bathroom window Welk nummer is jouw favoriet? | 100 albums in het kortGeïnspireerd door het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die van Robert Dimery. Wij selecteren maandelijks 20 albums, jullie mogen stemmen. Wekelijks valt er 1 album af. Wij horen graag wat jullie suggesties zijn en nemen die, mits goed beargumenteerd, op in de maandelijkse lijst. Uiteindelijk willen we op deze manier een top 100 samenstellen.
|
Bedenker van CiM. Werkzaam als ZZP-er op het gebied van (web)redactie en camera/montage. Leest nu de boeken Game of Thrones van G.R.R Martin. Is helemaal fan van de series Carnivale en Boardwalk Empire. Favoriete band: The Cure “
Leuk stuk Inge! De toevoegingen van Fritz zijn overigens geweldig! Voor mij blijft het overigens onvergelijkbaar the Beatles en the Stones, maar goed
Leuk weetje nog: het fraai gezongen ‘Because’ is de Moonlight-seranade van Beethoven, maar dan achterstevoren vanaf papier gezongen (lag bij John Lennon op de piano*)). Fascinerend vond ik destijds, toen ik het las, maar platen achterstevoren draaien deed ik pas met Prince’s Purple Rain. Inmiddels is de techniek niwr stil blivjen staan en kun je opp Youtube van alles achterstervoren afluisteren. Ook Because.
http://www.youtube.com/watch?v=rezOhjTLAk8&feature=related
*) “I was lying on the sofa in our house, listening to Yoko play Beethoven’s ‘Moonlight Sonata’ on the piano. Suddenly, I said, ‘Can you play those chords backward?’ She did, and I wrote ‘Because’ around them. The song sounds like ‘Moonlight Sonata,’ too. The lyrics are clear, no bullshit, no imagery, no obscure references.”
Ik moet eerlijk toegeven dat ik Abbey Road nog nooit helemaal integraal heb gedraaid. In de platenkast van mijn ouders stond maar één ‘Best of’ (?) plaat van ze (die rode of die blauwe). Come Together vind ik wel een fijn nummer, rockt ook aardig.
Verder ben ik het ook bijzonder eens met Fritz over Blackbird, nummers als deze hebben me wel een beetje genezen van de kampvuurziekte die ik ook had door nummers als Hey Jude en Ob-la-di en Yellow Submarine.
Goed geschreven stuk, dat moet ik ook nog zeggen! Keep ‘em coming :-)
Dank :)
Something is het mooiste beatlesnummer.
Zo subtiel: wel van George Harrison….
Als Beatle-deskundige blijf je altijd een beetje schipperen tussen Revolver en Abbey Road, met Rubber Soul als irritant runnertje-up. The White Album is mij te ruw en te schetsmatig, met inderdaad te veel zwakke episodes, maar bevat ook het (zeker voor wie gitaar speelt) onsterfelijke Blackbird. Opmerkelijk is dat Abbey Road eerder is uitgebracht dan het zwalkende Let It Be, maar juist later is gemaakt. Let It Be was een ambitieus project, waarbij de opnames ook op film zouden worden vastgelegd, maar uiteindelijk kregen alle leden de schurft aan elkaar en zou de afwerking (o.a. door de luidruchtige Phil Spector) nog tíjden duren. In de tussentijd kwamen de heren nog één keer bij elkaar en persten hun meesterwerk er uit. Het laatste kunstje van de Fab Four. De ingespeeldheid én de opluchting van het naderende einde spát er af. En dat komt over. De erfenis die ze mij wel hebben nagelaten is dat nog steeds als ik een indrukwekkend eind aan een stuk muziek hoor en de stilte effectief op mij inwerkt, ik me stiekum al schrap zet voor Paul MacCartney die vrolijk tokkelend ‘Her Majesty’ inzet. Maar die prijs betaal ik graag, want daarvóór zit het meest briljante stuk popmuziek van de twintigste eeuw; de magistrale lappendeken van kant twee van Abbey Road, waarin allerlei stukjes muziek en ideetjes tot een speels (Lovely Rita) maar ook ontroerend (Golden Slumbers) weefsel worden gesponnen, waarin alles in elkaar overloopt, om soms weer terug te komen, maar toewerkt naar een passende climax; The End. De meesterhand van producer George Martin mag dan ook niet onvermeld blijven. De Stones zijn voor mij de spannende opwinding van lekker voezelen in een steegje, maar voor de ware Kama Sutra moet je toch echt bij the Beatles zijn.
Hahaha mooie omschrijving van The Stones en The Beatles. :)
Alleen I want you ( she’s so heavy) van The Beatles is al 5 sterren waard. Wat een heerlijk nummer!