The Imaginarium of Doctor Parnassus

Deze film was mijn afscheid van Heath Ledger. En dus geen uitgebreide bespreking van allerlei min- en pluspunten, maar een weergave van hoe ik de film ervaren heb.

Heath overleed terwijl de film nog niet af was. Dan heb je als regisseur dus een probleem. Als een soort eerbetoon aan Heath werd zijn rol overgenomen door Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell. Mijn verwachting was hooggespannen, hoe zou Heath eruit zien, wat voor karakter zou hij neerzetten en hoe zouden de andere acteurs zijn rol in hemelsnaam halverwege de film overnemen?

De oplossing was simpel. In de film speelt een spiegel van dokter Parnassus een grote rol. Iedereen die door de spiegel gaat, komt terecht in een wereld waar zijn of haar grootste wens tot leven komt. De scènes met Heath in de echte wereld waren allemaal al geschoten. De scènes  aan de andere kant van de spiegel zijn overgenomen door zijn vrienden en aangezien alles aan die andere kant er surrealistisch uitziet deed dat niet echt afbreuk aan de film.

Bizar

Ik heb anderhalf uur lang naar een bizarre film gekeken en voelde me verlaten. Leeg achtergelaten door Heath. Ik keek naar zijn gezicht, naar zijn gebaren, zijn manier van acteren en dacht bijna de hele tijd triest dat dit voor het laatst was dat ik iets nieuws zag van deze talentvolle acteur. Of ik beïnvloed ben door de tragiek van zijn onverwachte dood, laat ik even achterwege. Want zeg nou zelf, hoe vaak worden personen na hun dood de hemel in geprezen? En doe ik daar dan aan mee door deze recensie? Ach, enige drama in ons rustig leventje mag. En dus doe ik mee.

Conclusie

De vraag blijft of de film niet veel beter zou zijn als Heath hem zelf af had kunnen maken. Zijn rol in dit wonderlijke verhaal is uiteindelijk wat mij betreft te kort. The imaginarium of Doctor Parnassus is de verfilming van een  verhaal, waarin dr. Parnassus  met ‘de duivel’ strijd door zielen te winnen met als inzet zijn dochter.  De film is doorspekt van prachtige artistiek gefilmde scènes. Een groot gedeelte van de film wordt rondgereden in een bizar voertuig dat meteen ook het toneel is waar Dr. Parnassus met zijn mooie dochter, een soort mini-me dwerg en een manusje van alles optreedt. Dan vinden ze Heath, redden hem van de dood (hoe ironisch) en nemen hem mee. In eerste instantie is hij zijn geheugen kwijt en doet hij zijn best om zijn plekje binnen dit vreemde gezelschap te vinden. Dan blijkt dat zijn verleden niet zo wit is als hij zou wensen, wat consequenties heeft voor zijn relatie met de rest van het gezelschap.

De rest van het verhaal is een beetje aan mij voorbij gegaan. Ja ik weet hoe het afloopt en ja het verhaal is misschien niet goed uitgediept en af en toe lastig te volgen. Maar meer dan dat alles is het een afscheid, een mooi afscheid van een begenadigd acteur. En daarvoor is wat mij betreft geen Oscar nodig.