Zelden zijn verfilmingen net zo goed als het boek. Vaak is het een teleurstelling. 
Niet in het geval van de verfilming The Road van het gelijknamige boek van Cormac mcCarthy.

Overleven is de kunst
In een post apocalyptische wereld reizen vader en zoon naar de kust. In de hoop dat het daar beter is. Overleven is de kunst. In deze grijze grauwe wereld zijn geen gewassen,  zijn geen dieren meer, is er geen drinkwater en geen warmte. Daarnaast vormen mensen die ten einde raad overgegaan zijn op kannibalisme ook nog een serieuze bedreiging.



Een post apocalytische wereld – een formule die we de laatste jaren veelvuldig zijn tegengekomen in films zoals I am Legend, 28 days later, 2012 en The Happening. Echter de kracht van The Road ligt meer in het fijne artwork en de sterke persoonlijke karakters van de hoofdrolspelers.
De spanning in The Road wordt ook op een geheel andere manier gebracht dan soortgelijke (spektakel)films en benadrukt vooral een vrijwel onzichtbare constant aanwezige dreiging.



Wantrouwen vs geloof
Viggo Mortensen speelt de rol van de vader vol overtuiging. De vader die zijn zoon (Kodi Smit-McPhee ) wil hoeden voor het kwaad: ‘iedereen is de vijand’. Het wantrouwen van de vader tegenover het geloof in de mensheid van het jochie spelen een grote rol in de film. Dit komt duidelijk naar voren in de lange, stille scene waarin ze een oude, hongerige man tegenkomen en de beleving van de vader duidelijk haaks staat op die van de zoon.

Het is zeker geen vrolijke film, maar de prachtige beelden en de onderhuidse spanning is waar het om draait in The Road.