Aravind Adiga, geboren in India maar het grootste deel van zijn leven gewoond in Australie en Engeland, won in 2008 de Man Booker Prize voor zijn debuut The White Tiger. Terecht.

Verhaal

De hoofdpersoon Balram Halwai schrijft een brief aan de premier van China over het ‘echte’ India. Over zijn jeugd in the darkness (het gebied dat aan de zwarte rivier de Ganges grenst) en hoe hij zich langzaam opwerkt tot chauffeur. Over het kaste systeem en de macht van een uniform. En het omkopen  van jan en alleman die omgekocht dienen te worden.

Kritiek

Bij het lezen van dit boek zul je ongetwijfeld je hoofd schudden en denken ‘die gekke indiers’. Het is geen Bollywood mooi romantisch verhaal, maar een verhaal over  vies, vreemd en corrupt India. Zoals het voor een groot deel ook is, zo kan ik mij voorstellen. Bij vlagen is The White Tiger hilarisch, verwonderlijk, maar in alle lichtheid van zijn toon stelt de schrijver toch ook duidelijk kritiek bij India. Kritiek over het kaste-systeem, de kloof tussen arm en rijk, het corrupte.

Balram

De hoofdpersonage Balram blijft ergens een beetje kinderlijk, hij praat ook kinderlijk, wat af en toe wel storend is. Zijn acties zijn daarentegen absoluut niet kinderlijk, Balram legt uit hoe je met bedriegen en moorden bij je einddoel komt.

Stuk uit het boek

“I guess, Your Excellency, that I too should start off by kissing some god’s arse.Which god’s arse, though? There are so many choices. See the Muslims have one god. The Christians have three gods. And we Hindus have 36,000,000 gods. Making a grand total of 36,000,004 divine arses for me to choose from.”